မ်က္

အရိပ္အေယာင္ေတြ ျပေနၿပီေလ..
မိုးေတြကလည္း ရြာေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕
သံေယာဇဥ္ကို မငဲ့ကြက္တတ္တဲ့ ပါးကြပ္သား မိုးတိမ္ေတြလည္း
အခု .... ငါ့ေကာင္းကင္မွာ ညိဳမဲျပေနေပါ့..။

ဒီလိုပါပဲ
ခ်စ္သူရဲ ႔ ဥတုသံုးပါးဟာ
ငါ့ ကမၻာမွာ သာတစ္ခါ ပ်က္တစ္လွည့္
ငါ့ ရင္ဘတ္ဟာလဲ နာတစ္ခါ မ်က္တလွည့္ရယ္ပါ။

ၿပီးလုၿပီးခင္ ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ
ေနာက္ဆံုးအပိုင္းမွာ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီလား
အျဖစ္အပ်က္အေဟာင္းေတြၾကားမွာ
ရင့္က်က္ဖို႔ အားယူေနပါတယ္ ဆိုပါမွ
ကိုယ့္ ခ်စ္သူကေတာ့
ေကာက္ရုိးတစ္မွ်င္ဆိုတာ ေ၀းလို႔
ႏွလံုးသားကိုေတာင္ ၀ါးကူထိုးေပးေနေလရဲ႕ ။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေတာင္တန္းတစ္ခုလို ထမ္းပိုးရင္း
သူ႔ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ၀ပ္ဆင္းဖို႔
၀ဋ္ေၾကြးတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္
ငရဲက လာခဲ့သူမို႔ ခုေတာ့ ျပာပူကိုလဲ မေၾကာက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးေလ။

ကဲ.. ငါ့ရဲ႕ ေကာင္းကင္ေလးေရ...
နင္စုထားတဲ့ ႏွစ္ခ်ဳိ႕ နာက်ည္းျခင္းေတြ
မုန္းတိုင္းလိုပဲ ငါ့ေပၚကို ေျခြခ်
ငါ့အသည္းဟာ နင့္စက္ကြင္းမွာ ျပာက်ေနခဲ့ၿပီ။

ပန္းေတြပြင့္တယ္

မ..ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို
အေတြးထဲမွာ နမ္း
စိတ္ကူးယဥ္တာေလးေတြ နည္းနည္း ၾကမ္းတမ္းတဲ့အခါ
ေဟာ..ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္မွာ ပန္းေတြ လာလာပြင့္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ
မ..ရဲ႕ လက္ေႏြးေႏြးေလး ရွိေနတဲ့အခါ
ဘာမွ မလိုေအာင္ျပည့္စံု
စိတ္နဲ႔ ခႏၶာတစ္ခုလံုးကို မ အတြက္ ပံုထားလိုက္တယ္။

မ်က္လံုးေလးေတြ အသာမွိတ္
မ..ရင္ခြင္ထဲမွာ တစ္ခါေလာက္ အိမ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
ၾကမ္းတမ္းခ်င္သေလာက္ ၾကမ္းတမ္း
အဲဒီ ဘ၀ဆိုတဲ့ ခရီးလမ္းမွာ
ဒုကၡဆိုလဲ ပုခံုးနဲ႔ ထမ္းၿပီးသြားမယ္။

ခ်စ္ေသာမရယ္..
ေမာင့္ ေကာင္းကင္မွာဆိုရင္လဲ
မင္းရဲ႕ အၿပံဳးမ်က္ႏွာေလးကို
လ တစ္စင္းလို ခ်ိတ္ဆြဲထားလိုက္ခ်င္တယ္။

(ေမာင္)

သစၥာထား...

ခ်စ္သူေရ...
ပိုင္ဆိုင္ရတာနဲ႔..ဆံုး႐ံႈးရတာဆိုရင္..
မၿပိဳင္ပဲနဲ႔ အျမဲ႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္အတြက္..
မင္းက..
ဘုရားေပးတဲ့ ဆုလာဘ္ေပါ့.....။

အလိုမက်မႈေတြ..
အတၱေတြနဲ႔ ေထြးလံုးရစ္ပတ္..
ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ေတြလဲ..
မင္းရဲ႕ အခ်စ္ေတြနဲ႔..
ႏွစ္သိမ့္ရႊင္လန္း...
ၾကည္လင္ ၿငိမ္းခ်မ္းခဲ့ၿပီေလ...။

အေျခအေနမေပးလို႔..
တို႔ႏွစ္ေယာက္ မဆံုႏိုင္ေသးေပမယ့္..
သစၥာတရားနဲ႔ ခရီးဆက္..
ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔..
ေ၀းရတဲ့ရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၾကမယ္...။

မနက္ဖန္တိုင္းက လွပ..
ခ်ိဳျမတဲ့ ေလေျပညင္းရဲ႕ ဂီတနဲ႔အတူ..
အရာရာကို ရင္ဆိုင္..
လက္ေတြ ခိုင္ခိုင္တြဲၾကမယ္....။

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္..
နားလည္မႈေတြ တည္ေဆာက္လို႔..
သံသယမီးေတာက္ေတြကိုၿငိႇမ္း..
ဘယ္ေတာ့မွ မစိမ္း ဘူးေနာ္....။

သူတစ္ကိုယ္ ကိုယ္တစ္ျခား..
ေ၀းရမယ့္ စကားဆိုရင္..
တခြန္းမွ မ.ဟ..
လံုး၀ ေမ့ထားၾကမယ္....။

မင္းကိုခ်စ္တဲ့...ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္..
ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့...မင္းရဲ႕အခ်စ္..
အၿမဲတမ္းသစ္ေနေအာင္..
ကာရံေတြ ရွာၾကံေတြး...
ကဗ်ာေတြ အျပန္အလွန္ေရးၾကမယ္....။

ေရျခား ေျမျခား..
ကမၻာတစ္ျခမ္းပါ ျခားေနလို႔..
စိတ္ခ်င္း ဆက္သြယ္...
အိပ္မက္တိုင္းမွာ ေတြ႕ၾကမယ္ေနာ္....။

ခ်စ္သူေရ..
ေလာ္လည္ေဖာက္ျပား..
မင္းအျပင္..တျခားရင္ခြင္ ရွိေသးလားလို႔..
သံသယအေတြး..
ျမဴမႈန္ေလာက္မွ မေမြးပါနဲ႔ကြယ္....။

တျခားတစ္ေယာက္အတြက္..
ေနာက္ထပ္မရွိေတာ့မယ့္ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔...
မင္းအတြက္ကိုသာ..အေလးထား..
ဒါက..ကိုယ့္ရဲ႕ ...
သစၥာတရားပါပဲကြယ္.....။

(ေလးညိႈရွင္)

ခ်စ္သူ..သို႔....

ခ်စ္သူ...
ကိုယ့္မနက္ျဖန္ေတြကို..
ရွင္သန္ေစခဲ့တဲ့အတြက္..
ေက်းဇူးပါ.....။

ေန႔သစ္တစ္ခုကို အစပ်ိဳး..
အိပ္ရာက ဖ်ပ္ခနဲ ႏိုးလိုက္တာနဲ႔...
ကိုယ့္အတြက္ .. မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိက..
တစ္ေန႔တာရဲ႕ ..အင္အား..
အဆိုးေတြကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါတယ္...။

တစ္ေန႔တာ ၿပီးဆံုးလို႔...
ေနလံုးကြယ္ေပ်ာက္..ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္တဲ့အခါလည္း
မ်က္စိမွိတ္လိုက္တာနဲ႔...
မင္းအၿပံဳးကို ျမင္ေယာင္..
ၾကယ္တစ္စင္းလို..
ကိုယ့္ဘ၀ကို အလင္းေဆာင္တယ္ေလ.....။

ေနတစ္ျခမ္း..လတစ္ျခမ္း...
နာရီေတြ ကြာလွမ္းေနေပမယ့္..
တြန္းလွန္ဖယ္ရွား ...
ကမၻာသစ္ တစ္ခုဆီကို..အတူတူသြားၾကမယ္...။

အဲ့ဒီကမၻာမွာ..
အမုန္းအၿငႇိဳးေတြ ေပ်ာက္ဆံုး..
သံေယာဇဥ္ေတြ..ေႏွာင္ထံုးၾကမယ္...

အဲ့ဒီကမၻာမွာ..
ပကာသနေတြ.သံသယေတြကို ..ခ၀ါခ်လို႔..
ႏွစ္ကိုယ္တူ.ခ်စ္သမွ်..လွစ္ဟသီေကး..
ေဖးမေပးၾကမယ္...

အဲ့ဒီကမၻာမွာ..
သာယာလွပ.. အခ်ိန္တိုင္းေမႊးျမေနေအာင္..
ျမတ္ႏိုးခ်င္းေတြနဲ႔
ပန္းတစ္ခင္း ပ်ိဳးၾကမယ္...

ခ်စ္သူေရ...
ရတု အဆက္ဆက္.. အတူတူ ေက်ာ္ျဖတ္ရေအာင္..
ဒီအခ်ိန္က..စ..
နားလည္မႈေတြနဲ႔.. သြားၾကမယ္ေနာ္...။

(ေလးညိႈ႕ရွင္)

'' မ = ငါး '' ... '' ေမာင္ = ႏြား''

မသစ္ရေသးတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ဆီ ထြက္လာလိုက္တယ္...။
အခုမွ ေရးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါတယ္... သူဖတ္ဖို႔
အခုမွ ေတြးတဲ့ စကားတစ္ခ်ဳိ႕ပါတယ္... သူသိဖို႔
အခုမွ သိတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြပါတယ္... သူေပ်ာ္ဖို႔ ။

သူ႔ကို စာလံုးေပါင္းတယ္..။
သံေယာဇဥ္လို႔ အသံထြက္ၿပီး ...
နာက်င္မႈလို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္..
သူ႔ကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္တဲ့ ေန႔ေတြဆို
ကၽြန္ေတာ္ဘာစားစား ခ်ဳိေနေတာ့တာပဲ..။

သူ႔အသံကို စိတ္ကူးနဲ႔ ၾကားေယာင္တယ္
သူ႔ကိုယ္ရိပ္ကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ျမင္ေယာင္တယ္
သူ႔အတိတ္ကို ကိုယ္တိုင္ လူစား၀င္တယ္
ၿပီးေတာ့.. သူ႔ ဆုေတာင္းေတြကို တစ္ေသြးတစ္သားအေလးထားခ်င္ခဲ့တယ္..။

သူ ..........
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ သူ........။

.................
.................

သူ...က စကားေျပာေဖာ္
သူ...က ကိုယ္ပြား
သူ...က သံစဥ္တစ္ပုဒ္
သူ...က ပေဟဠိတစ္သြယ္....
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔အတြက္
သူ႔အတြက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပ်ာ္တယ္...။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူျဖစ္ခြင့္ မရရင္
သူ႔ အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။
ဘယ္ေလာက္မ်ားေတာင္ ရူးလဲဆို
ကၽြန္ေတာ့္ အသိဥာဏ္တရားကို
သူ႔အတြက္ ငယ္ထားခ်င္တယ္..။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနရာလြတ္ကို
သူ႔အတြက္ ဖယ္ထားေပးခ်င္တယ္။


ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က သူ မလိုအပ္ရင္ ျပန္ဖ်က္ေပးလို႔ရတဲ့ သင္ပုန္းတစ္ခု
သူဆိုတဲ့ “မ”က ကၽြန္ေတာ္လိုအပ္ေနခ်ိန္မွာလဲ မလာဘဲေနႏိုင္တဲ့ မီးျပတိုက္တစ္ခု။

သူက သူလိုခ်င္သလို အခ်စ္ကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုတဲ့အခါ
ကၽြန္ေတာ္က သီအိုရီခ်င္းမတူေပမယ့္ ေထာက္ခံ
အားလံုးကို သူ႔အတြက္ မွန္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္.။

ရိုးရိုးသားသား ၀န္ခံရရင္ေလ....
သူဟာ ကုန္းေပၚ ပစ္တင္တာ ခံရတဲ့ ငါး...
ကၽြန္ေတာ္က ပင္လယ္ကို ေခ်ာင္းထင္ၿပီး ကူးတဲ့ ႏြား..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြ
ရာဇ၀င္တြင္ေအာင္ မွားၾကတယ္။

မအတြက္....အခ်စ္ဆိုတာ..

မေရ..

အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေတြးမိတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္စံုတဲ့ အေျဖကို မရခဲ့ဖူးဘူး။
ဘယ္သူမွလဲ ျပည့္စံုေအာင္ ေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
မ..ေကာ အခ်စ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုထင္သလဲဟင္.။

မေရ..
မ ဖတ္ဖို႔ ကဗ်ာဆရာ ေကာင္းကင္ကိုရဲ႕ “အခ်စ္ဆိုတာ...” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ကူးေရးထားေပးတယ္.။
မ ခံစားၾကည့္ေပါ့ေနာ္.။


အခ်စ္ဆိုတာ

အခ်စ္ဆိုတာ တစ္လံုးတည္းနဲ ့ရသစံုေနတဲ့ သစ္သီး
အခ်စ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားကုိ ထထခုန္ေစတဲ့ ပစၥည္း။

အခ်စ္ဆုိတာ လစ္ပိုေတြ အျပည့္ျဖည့္ထားတဲ့ အဏၰဝါ
ခ်စ္သူ႕စကားနဲ ့ဒုကၡေတြကုိ ပစ္ေပါက္လိုက္မယ္ အဖန္တရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ လူပ်င္းေတြကုိေတာင္ တင္းေပးႏုိင္တဲ့ သံပတ္
အခ်စ္ဆိုတာ အထီးက်န္ေနသူေတြရဲ ့ေနာက္ဆံုးခံတပ္။

အခ်စ္ဆုိတာ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ ့ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ေလတံခြန္
အခ်စ္ဆိုတာ ကဗ်ာမ်ိဳးေစ့ေတြ စီးဆင္းလာတဲ့ ေရတံခြန္။

အခ်စ္ဆိုတာ ေရေယာင္ေဆာင္ျပီး ၾကည္လင္ေနတဲ့ ဂ်င္အရက္
လူေတြကို ယစ္မူးေစႏိုင္ခဲ့တယ္ အစဥ္အဆက္။

အခ်စ္ဆိုတာ ႏွဳတ္ခမ္းေလးထဲက ခုန္ေပါက္ထြက္လာတဲ့ သကာ
အခ်စ္ဆိုတာ ထမင္းျပီးရင္ အေရးအၾကီးဆံုးေသာ အစာ။

အခ်စ္ဆိုတာ လွ်ာဖ်ားစက္ရံုေတာ္က ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ သၾကားခ်ိဳခ်ိဳ ျဖစ္ပါသလား။
အခ်စ္ဆိုတာ ပါးစပ္ဖ်ားေပၚမွာတင္ တစ္သြားတဲ့ ေမတၱာတရား။

အခ်စ္ဆိုတာ မေပ်ာက္ခ်င္လို ့ တမင္တကာ ေမြးထားလုိက္တဲ ့အနာ
အခ်စ္ဆိုတာ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး က်င္ယူထားရတဲ့ ရတနာ။

အခ်စ္ဆိုတာ အေရးတၾကီး အေဟာခံခဲ့ရတဲ့ တရား
အခ်စ္ဆိုတာ လူသားေတြရဲ ့အႏူးညံ့ဆံုးေသာ အမွား။

အခ်စ္ဆုိတာ အရာရာကို ေတာ္လွန္ရဲတဲ့ သူပုန္
တစ္ခ်ိဳ ့က်ေတာ့လည္း မိဘစကားဆိုတဲ့ ပုဝါေဟာင္းၾကီးေတြကုိ ျခံဳလို ့။

အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ခ်ိဳ ့မိန္းမသားေတြ အတြက္ေတာ့ ထမင္းတစ္လုတ္
တစ္ခါတစ္ခါ သူတို ့ကို ေခါင္းေခါက္ေရြးႏုိင္မယ့္ ေဒၚလာတစ္ဆုပ္။

အခ်စ္ဆိုတာ ေကာင္မေလးေတြ အရမ္းကၽြမ္းတဲ့ ဂဏန္းသခ်ာၤ
ပုရိသေတြကုိ ခ်ိန္တြယ္ပစ္မယ့္ အံ့မခန္းပညာ။

အခ်စ္ဆိုတာ အရည္မမီလို႔ အပယ္ ခံလိုက္ရတဲ့ ဆန္ကြဲ
အခ်စ္ဆိုတာ ဖန္ထည္ထက္ေတာင္ ကြဲအက္လြယ္တဲ့ အသည္း။

အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိတ္ျပီးတဲ့ အခါ အခ်ိဳကုန္သြားတတ္တဲ့ ၾကံဖတ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သံေယာဇဥ္နဲ ့ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို ့ေတာ့ လုိတယ္။

အခ်စ္ဆိုတာ ကမၻာကုိေမာင္းႏွင္ထားတဲ့ ေလာင္စာ
အခ်စ္ဆိုတာ ငါတို ့ကုိ အက်ဥ္းခ်ထားတဲ့ ေထာင္ပါ။

အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြံမိရင္ ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ ေနရေတာ့မယ့္ စခန္း
အခ်စ္ဆိုတာ ဂငယ္ေကြ ႔ ျပန္ေကြ ့ဖို ့ခက္ခဲတဲ့ လမ္း။

အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မတိတ္မယ့္မိုး
ေခ်ာေခ်ာ လွလွေလးေတြကို ျမင္ရင္ အသည္းႏွလံုးဆိုတာ ႏုိးတတ္တယ္။

အခ်စ္ဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ ့စျပီးပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ဥယ်ာဥ္
သံေယာဇဥ္ ႏြယ္ပင္ ေလးေတြကို စုခ်င္တယ္။

အခ်စ္ဆိုတာ လံုျခံဳမွဳကို ေပးစြမ္းႏုိင္တဲ့ အမိုး
အခ်စ္ဆိုတာ လူအလစ္ကုိ ေစာင့္ေနရတဲ့ သူခုိး။

အခ်စ္ဆိုတာ ပံုသ႑န္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့မွန္းဆရ ခက္တဲ့ မိုးတိမ္
အခ်စ္အေၾကာင္းကုိ ဖြဲ ့လိုက္တိုင္း ကုိယ့္လက္ကုိယ္ စိုးရိမ္တယ္။

(ေကာင္းကင္ကို)

သံုးရာသီ

မ၀ံ့သည္သာ...
............................
ေျမလႊာေပၚ အေၾကြေရာက္
ဖြဖြေလးေကာက္ ႀကိဳးနဲ႔ သီ
ခ်စ္သူဆီ ပဏာဆက္မည္ေပါ့...ေျပးလာခဲ့သည္။


လာခဲ့ေသာ္ျငား ေနာက္က်ၿပီ....
ပင္ျမင့္မွာ ပန္းသဇင္ ေ၀ၿပီမို႔
ကိုယ္ ပို႔တဲ့ ပန္းအေၾကြ ခေရညွဳိးရယ္က
တန္ဖိုးမဲ့ သူ႔ေနရာ...
ေျမလႊာေပၚ ျပန္ကာ သက္မည္ေပါ့...
စိတ္ေလွ်ာ့ရသည္.. ေဆာင္းရာသီ ။

မ၀ံ့သည္သာ....
.................................
စံပယ္ေတြ လႈိင္လႈိင္ျမဴးၿပီမို႔
ပြင့္ဦးစ အဖူးအခတ္ကို
သူ႔အတြက္လို႔ ရြယ္ရည္
သည္တစ္ခါ ေနာက္က်လွ်င္ မျဖစ္ၿပီမို႔

အပို႔ေစာရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္ျငား
ထိပ္ထားရဲ ႔ ေကသာဦးမွာ
ဂုဏ္ထူးသူ ႏွင္းဆီဖူးရယ္က
အရင္ဦး ေရာက္ႏွင့္ျပန္သည္ေပါ့
စိတ္ေလွ်ာ့ရသည္...မိုးရာသီ ။

ေမာင္ မ၀ံ့သည္သာ .....
............................
စိန္ပန္းျပာ ေႏြခါဦးမွာ ဖူးပြင့္ျပန္တာ ....။
မွဴးသက္လ်ာ ေဒ၀ီ အတြက္
ပို႔ဆက္ဖို႔ ဘယ္လို ႀကိဳးေသာ္လည္း
ကိုယ္ ဆံုးျဖတ္မရဲပါ။
ဒီအခ်ိန္ျဖင့္ သူ႔ ေကသာ
ပိေတာက္၀ါ ဂုဏ္အျမင့္က
ထူးတင့္မည္ေပါ့ ေသခ်ာ။

သံုးရာသီ အခ်စ္ကို သိေစခ်င္ေသာ္ျငား
ေမာင္သြားလွ်င္ ေမာင့္ အမွားေပမို႔
စိန္ပန္းျပာ မ်က္ႏွာမြဲကို
ရင္ကြဲေစ အံကိုႀကိတ္
မ်ဳိသိပ္လို႔ ေထြးပိုက္ရသည္...

ေၾသာ္....လြမ္းရပါေသာ ေႏြရာသီ..။။